Like nobody’s watching

 

2958365265_ce359ae2c3_b

Met temperaturen rond 20° C had ik vorige week echt zin in een ijsje. Ik had net gekookt en een ‘frozen yoghurt’ leek me het ideale dessert. Dus op mijn gemakje geniet ik, al wandelend naar het ijssalon, van het goede weer. Ik kocht mijn ijsje en begon het – met veel goesting – op de terugweg op te eten.

Valt jullie iets op aan deze beschrijving? Juist. Ik ben alleen. Ik besloot om op mijn eentje om een ijsje te gaan. Geen probleem toch?

IJSJE
(c) Instagram – @Flawesome_wanderer

Ik vind het niet erg om alleen te zijn. Integendeel, ik heb af en toe wat ‘me-time’ nodig en dan geniet ik er zelfs van. Ik heb er dus ook geen probleem mee om iets alleen te doen. Als ik daar zin in heb, ga ik er alleen op uit. Wat lezen op een terrasje, gaan winkelen, gewoon wandelen, etc. Zelfs op reis verken ik steden graag op mezelf als er niemand mee wil/kan/gaat.

Een jaar geleden besefte ik dat ‘alleen op stap gaan’ niet voor iedereen zo eenvoudig is. Een goede vriendin van mij had er wel erg veel moeite mee om alleen iets te gaan doen. De grootste reden: ‘Wat gaan de mensen denken?’ en ‘Het voelt alsof iedereen dan naar mij kijkt.’ Ik begreep het wel, maar op dat moment had ik me daar over gezet en ik moedigde haar aan om dat ook te doen. Het is zo’n zonde om binnen te blijven met mooi weer, gewoon omdat je niemand hebt om even een terrasje te doen.

Maar toch zijn er momenten dat ook ik niet zelfzeker ben als ik er alleen op stap ben.

Terug naar het ijsje. Toen ik naar huis stapte met mijn ijsje in de hand, voelde ik me plots ongemakkelijk. Ik begon me af te vragen wat mensen dachten van mij, een meisje alleen met een ijsje. Zouden ze denken dat ik geen vrienden heb? Zouden ze denken dat ik raar ben? Plots vond ik het iets minder leuk om met mijn ijsje naar huis te stappen en ik was dan ook erg opgelucht als ik toekwam op mijn kot en daar verder kon eten, zonder vreemde blikken.

Het zette me wel aan het denken. Dingen niet alleen durven te doen heeft te maken met onze angst voor wat anderen denken. Ik ben zo veel bezig met de – mogelijke – mening van anderen dat ik daardoor soms niet meer geniet of soms niet meer mezelf ben. Dan ben ik zo erg bezig met de analyse van de andere persoon, dat ik mezelf bijna vergeet. Zonde is dat. En ik weet dat ik niet alleen ben. Hoeveel mensen onder jullie durven niet alleen op stap te gaan? Hoeveel mensen hebben zich wel al niet ongemakkelijk gevoeld omdat ze zich afvroegen wat ‘men wel niet zou denken’?

Hoeveel mensen durven er niet alleen op uit te trekken?
Uit angst voor wat anderen zouden denken?

Ook nu, bij deze blogpost moest ik me inhouden om jullie er niet van te verzekeren dat ik ondanks het feit dat ik graag alleen ben, toch een sociaal wezen ben. En dat ik ook vrienden heb waar ik regelmatig mee afspreek. Ook nu wilde ik mij verantwoorden en ervoor zorgen dat ik aan de verwachtingen van ‘iedereen’ voldoe.

En net daarom schreef ik deze blogpost. Omdat we allemaal wat vaker ‘FUCK YOU’ mogen zeggen en ons van niemand iets moeten aantrekken. Want wat doet de mening van ‘random’ mensen ertoe? Is de mening van de mensen om wie je geeft, de mensen die om jou geven, niet het belangrijkste?

We zouden wat vaker ‘FUCK YOU’ moeten zeggen en ons van niemand iets aantrekken.

Maar, laten we ook minder snel oordelen. Want is het ook niet net daarom dat we de angst hebben voor de mening van anderen? Omdat er zo snel geoordeeld wordt? “Oh, zij is raar.” – “Alé, die is alleen, zou die geen vrienden hebben? Zo zielig.” – “Amai, dat kleedje staat haar echt niet.” – “Zo’n lelijke schoenen, dat is echt uit de mode.” Als we allemaal wat minder snel een sticker zouden plakken op mensen en niet in 1-2-3 al een mening klaar hebben, dan zou het ook gemakkelijker zijn. Je kan nooit een oordeel vellen op het eerste zicht. En dan nog, wat maakt het uit? Zolang die persoon maar gelukkig is.

Laten we allemaal wat vaker ons ding doen, ‘like nobody’s watching’ en laten we allemaal wat minder snel anderen beoordelen.

Laten we allemaal wat vaker ons ding doen, ‘like nobody’s watching’ en laten we allemaal wat minder snel anderen beoordelen. Het leven zou zoveel fijner zijn. Uiteraard gaat dit niet zomaar van de ene dag op de andere, maar we kunnen maar proberen! Uiteindelijk leren we het wel. Ik zie mezelf nu al vooruit gaan. En als ik nog eens zin heb in een ijsje en er niemand mee kan, dan ga ik er gewoon om. Alleen.

 

Uitgelichte afbeelding: (c) Denis Messié 

2 thoughts on “Like nobody’s watching

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s